poniedziałek, 12 stycznia 2015

Chcemy być sobą! Muzyka wolności

Rola rocka w kulturze młodzieżowej i popularnej rozszerzała się zwłaszcza po wprowadzeniu stanu wojennego, w sytuacji wszechstronnego kryzysu. Funkcja rozrywkowa, do której starano się ją zredukować w poprzedniej dekadzie, została zdominowana przez inne. Rock integrował, wyrażał bunt i nową estetykę pokolenia młodych ludzi. Uczestniczenie w kulturze rockowej pozwalało wyjść poza „system”, dostarczało życiowej alternatywy. Do redakcji czasopism młodzieżowych przychodziło tysiące listów od młodych ludzi, którzy przekonywali, że rock jest dla nich wszystkim. W tekstach pojawiły się sprawy im współczesne. Uwypukliła się w nich także konwencja „kaznodziejstwa”. Muzycy zwracali się do słuchaczy apelami moralnymi i oskarżeniami wobec establishmentu i dominującej kultury.



Nie da się opowiedzieć o fenomenie polskiej wolności bez opowieści o wolnej kulturze, a rock był jej donośną i najpopularniejszą częścią. Przedstawia to film Beats of Freedom- Zew Wolności. Film został wyprodukowany przez Instytut Adama Mickiewicza i TVN. W listopadzie 2009 otrzymał nagrodę specjalną podczas Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce, który co roku odbywa się w Chicago. Reżyserami filmu są Wojciech Słota i Leszek Gnoiński.


Jednym ze znanych protest- songów był utwór Chłopców z Placu Broni "Kocham wolność". Do najpopularniejszych polskich protest-songów zaliczały się m.in. "Chcemy być sobą" grupy Perfect - przekręcane podczas koncertów przez publiczność na "Chcemy bić ZOMO"; inną piosenkę Perfectu, "Nie bój się tego wszystkiego", publiczność przekręcała na "Nie bój się tego Jaruzelskiego".




Jednym z najpopularniejszych utworów Kultu była piosenka "Polska", w której Staszewski śpiewał o brzydocie Polski Ludowej 
"Czy byłeś kiedyś w Kutnie na dworcu w nocy
Jest tak brudno i brzydko, że pękają oczy".
"Polska" przez długi czas znana była jedynie bywalcom koncertów Kultu - na zamieszczenie jej na płycie nie pozwalała cenzura. Artyści musieli walczyć z cenzurą. Do radia przychodził już efekt tych walk na taśmie. Były chwilowe zakazy emisji, jak w przypadku Maanamu.


Jedną z najsłynniejszych pieśni anty systemowych były "Mury" Kaczmarskiego. Piosenka stała się hymnem Solidarności i symbolem antykomunistycznej opozycji. Każda kaseta z koncertu Kaczmarskiego przeszmuglowana do Polski stawała się taśmą-matką, z której powielano tysiące kopii.




Bimber przyczyną ślepoty! Propaganda alkoholowa w PRL

W PRL' owskiej propagandzie jedną z ważniejszych ról miał pełnić plakat. Można go było spotkać niemal wszędzie- w pracy, na ulicy czy w sklepie. W tym artykule chciałabym konkretnie skupić się na propagandzie alkoholowej w PRL'u.

Plakaty przekonywały Polaków, że każdy z nich odgrywa w społeczeństwie ważną rolę. Plakaty te surowo potępiały lenistwo i bumelantów, których plastycy kojarzyli z brudem i brzydotą, a obiboków przedstawiali w roli społecznych wyrzutków, działających na niekorzyść narodu.Skierowane przeciwko nim obrazy były przesycone pogardą. Skrajnie odmiennie uwieczniano przodowników pracy. Partia chciała przy ich pomocy sprawić, by lenistwo zaczęło przynosić wstyd, a pracowitość stała się powodem do dumy. PRLowska propaganda posługiwała się prostą, jasną symboliką, działała na uczucia odbiorcy oraz przede wszystkim na psychikę. Celowo wzbudzała uczucia patriotyczne, odwoływała się do potrzeb każdego człowieka takich jak poczucie bezpieczeństwa, dobrobytu. Używała środków działających na podświadomość, m.in. często używano czerwieni, która wg psychologów działa pobudzająco, najbardziej zwraca uwagę, wyzwala bunt, działa antydepresyjnie.




Więcej plakatów propagandowych: tutaj.

W poprzednim artykule pisałam o mocy przekazu filmowego w kilkominutowych reportażach Polskiej Kroniki Filmowej. Władza walcząc z bumelanctwem i alkoholizmem również użyła propagandy w filmie, która mocno trafiała do społeczeństwa. W Repozytorium Cyfrowym dotarłam do ciekawej propagandy filmowej, które są urywkami odcinków Polskiej Kroniki Filmowej:

Spójrz na siebie pijaku!
Wódka
Wstąp na piwko na przeciwko!

Polecam również:

Z Leksykonu PRL- Czysta z czerwoną kartką, czyli wódka
Z Leksykonu PRL- Wino marki "Wino"

No to bęc- alkohol w pracy PRL

Reportaż o pijaństwie w Polsce- 1984

Wódka w PRL- Czasem śmiesznie, czasem strasznie. Fotografie Polskiej Agencji Fotografów.

niedziela, 11 stycznia 2015

Polska Kronika Filmowa- filmowa propaganda



Polską Kronikę Filmową powołano do życia w roku 1944 w Lublinie. Projekcja pierwszego magazynu miała miejsce 1 grudnia 1944 początkowo realizowana przez Wytwórnię Filmową "Czołówka" a później przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych. PKF powstała na podobieństwo Kroniki Filmowej PAT (Polska Agencja Telegraficzna).



Kroniki były wyświetlane w kinach przed seansami. Na jeden, dziesięciominutowy odcinek składało się od 5 do 6 różnych tematów. Zdarzały się również wydania monotematyczne z obchodów 1 maja czy zjazdu PZPR. Kroniki propagowały hasła ludowego ustroju, a o jej tematach decydowały najwyższe organy, które zdawały sobie sprawę z siły filmowego obrazu sterującego świadomością społeczeństwa.

Owe magazyny filmowe służyły jako narzędzie propagandy, z którą ludzie mocno się zżyli. Dzięki znakomitemu warsztatowi twórców PKF, którzy wypracowali oryginalny sposób opisywania świata, zdobyli szybko aprobatę społeczeństwa. Unikalny styl udało się utrzymać pomimo zmian PKF wraz z kolejnymi cyklami PRL'u.

Odrodzenie PKF w 1989 roku okazało się być niewypałem. Ostatecznie PKF rozwiązano w roku 1994.

Odkopany w Internet Archive jeden z odcinków PKF z roku 1948

Artykuł o dokumentacji filmowej Ośrodka Brama Grodzka Teatr NN

Duma Lublina FSC

Ukraina. Wizyta przyjaźni

Antoni Wawrzyniak i asystent ładują sprzęt filmowy do samochodu Polskiej Kroniki Filmowej. 

Kadr z materiału dotyczącego procesu szesnastu w czerwcu 1945.

Sergiusz Sprudin operator Polskiej Kroniki Filmowej.

Stanisław Golachowski z asystentką wybierają muzykę do filmu PKF.

Źródła: http://pl.wikipedia.org/wiki/Polska_Kronika_Filmowa